و نيز از سلطهء نادانى بدور بود ، به چيزى دست دراز نمىكرد مگراينكه به سودمندى آن اطمينان داشت ، وى نه خشم مىورزيد و نه از چيزى دلتنگ مىشد . وقتى كه با دانشمندان در انجمنى جمع بودند به گوش دادن علاقمندتر بود تا حرف زدن و چون سخن گفتن ضرورت پيدا مىكرد ، سكوت خود را مىشكست ولى بيشتر اوقاتش ساكت بود ، و چون لب به سخن مىگشود ، بر گويندگان غالب بود ! او هيچگاه در دعوايى شركت نمىكرد و در مجادله ديگران وارد نمىشد ، و تا در برابر قاضى قرار نمىگرفت دليل و برهانى اقامه نمىكرد . وى چنان بود كه چيزى را كه مىگفت انجام مىداد و حتى كارى را كه نگفته بود از باب لطف و بزرگوارى انجام مىداد و هيچگاه از دوستانش غفلت نمىورزيد ، و بدون آنها براى خودش چيزى را اختصاص نمىداد . و كسى را به خاطر كارى كه امكان عذرخواهى داشت ملامت نمىكرد ، و هر گاه در برابر دو كار قرار مىگرفت كه نمىدانست كدام يك خدا پسندتر است ، آن را كه به هواى نفس نزديكتر بود مخالفت مىكرد و ترك مىگفت . » « 1 » 20 - همو از حرث نقل كرده ، مىگويد : على عليه السلام از پسرش حسن عليه السلام از چيزهائى دربارهء جوانمردى پرسيد ( عين حديث شمارهء 17 را نقل كرده و افزوده است كه فرمود : ) هيچ تنهايى وحشتناكتر از

--> ( 1 ) - شرح حال امام حسن : ص 160 .